Back to Home

Ομιλία Δρ. Μάριου Ευθυμιόπουλου

Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,  16 Μαΐου 2019

Αξιότιμοι προσκεκλημένοι.

«O  Θησαυρός της Ζωής της», το έργο που επιμελήθηκε με πολύ αγάπη και στοργή, ανήκει για όσους την γνωρίζουν, στον χαρακτήρα γραφής, προσωπικότητα και πολύ-επίπεδης γνώσης και εμπειριών (επαγγελματικών και της ζωής), στην μητέρα μου και συγγραφέα Αθανασία Ευθυμιόπουλου.

Το βιβλίο αυτό, το οποίο και παρουσιάζεται σήμερα στην Νέα Υόρκη, στο φιλόξενο μας πάντα Ελληνικό Προξενείο, αποτελεί μια σημαντική μεταξύ άλλων, και ιστορική βιωματική αναφορά, σε ένα κατά τα άλλα δύσκολο καιρό, τον οποίο κανείς μας δεν πρέπει να ζήσει ξανά. Έναν καιρό που απαρτίζεται από ξεριζωμούς και πολέμους, πολλαπλές αλλαγές ζωής αλλά και την απαρχή μιας νέας ζωής, την οποία οι πρόγονοί μου βιώσαν.

Ο τρόπος γραφής είναι έντονος. Με δομή, πλοκή, ιστορικά, πολιτικά γεγονότα όπως γράφει με ‘μυθιστορηματικό αλλά και νομικό στρόμφο γραφής’ και εμπειρία γνώσης της ανώτατης πολιτικής και οικονομικής κατάστασης των καιρών, τότε αλλά και τώρα. Η Συγγραφέας είναι μια προσωπικότητα με διεθνή οντότητα, καθότι συμμετέχουσα σε πολλά που δεν αναφέρονται στο βιβλίο αλλά και στην βιογραφία της, αλλά εξίσου και σύζυγο και μητέρα και περήφανη γιαγιά.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο περιβάλλον το οποίο διαμορφώνεται την περίοδο εκείνη, είναι πολύ εύκολο να διαμορφώσει κανείς στο μυαλό του την ατμόσφαιρα, διαβάζοντας το , στις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Πόλεμος και κακουχίες (οικονομικές και προσωπικές). Μετανάστευση. Προσφυγιά.

Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, εξελίσσονται και οι χαρακτήρες, οι οποίοι είναι όλοι τους, ως ένα βαθμό, πρωταγωνιστές, του ‘θησαυρού της δικής τους ζωής και ιστορίας’. Αντίστοιχη στιγμή γίνεται και τώρα. Στην αίθουσα αυτή. Όπου η μητέρα μου, ο πατέρας μου και οι συνεργάτες εξιστορούν τον τρόπο και τις στιγμές. Πως βρέθηκαν ακριβώς στο σημείο αυτό σήμερα.

Ο Γιάννης, η Μαίρη, η Πολυξένη, ο Γιώργος, ήταν οικογένεια, την οποία γνωρίσαμε και βιώσαμε πολλά μαζί. Ήταν ο παππούς και γιαγιά, προγιαγιά και θείος. Και έτσι να σας κάνω να γελάσετε λίγο, ποιος είναι ο Έλληνας της Αμερικής που δεν θα πει πως από τα σημαντικότερα στοιχεία της ζωή μας σήμερα στις ΗΠΑ είναι η Γιαγιά και ο Παππούς;  

Η παρουσία της μητέρας μου σήμερα οφείλεται σε αυτούς. Όπως και στον πατέρα μου Ιωάννη τον οποίο και τον ακολούθησε και συμπορεύεται μαζί. Όπως και εμείς με την σειρά μας οφείλουμε στους γονείς μας Δρ. Ιωάννη και την Αθανασία Ευθυμιόπουλου το που βρισκόμαστε σήμερα.

Το έργο αυτό έχει ισχυρή δομή. Η πλοκή του δεν είναι μόνο μυθιστορηματική είναι και πραγματική σε πολλά από αυτά τα σημεία. Σίγουρα, δεν γνώριζα και δεν γνωρίζω πολλά. Ωστόσο, διαβάζοντας το βιβλίο ακόμα και γράφοντας την ομιλία αυτή, δακρύζω. Δακρύζω, γιατί γνωρίζω καλά πως η γραφή του βιβλίου αυτού απεικονίζεται στην πρώτη κιόλας σελίδα η οποία προλογίζει το μυθιστόρημα στην σελίδα 13 («Κυνηγώντας το Παρελθόν) και τους πρωταγωνιστές, αλλά είναι μια εικόνα την οποία την έχω ζήσει προσωπικά. Όταν τελικά όχι η προ-γιαγιά μου αλλά ούτε η γιαγιά μου αλλά η μητέρα μου «στάθηκε μπροστά στον τάφο των γονιών της και κοίταξε το άσπρο μάρμαρο και αναρωτιόταν πόσο βαριά είναι ζωή όταν χάσεις τους γονείς σου».

Μπορώ λοιπόν να σας εκμυστηρευτώ έστω και χωρίς την παρουσία μου σήμερα, πως στην εικόνα αυτή, βρισκόμουν και εγώ δίπλα (εφόσον συμφωνεί και η μητέρα μου), όπου έταξε στον εαυτό της μεταξύ άλλων να γράψει για τα βιώματα και την ιστορία της άμεσης και ευρύτερης οικογένειά μας. Ιστορία λογοτεχνική. Ιστορία πολιτική. Ιστορία μυθιστορηματική. Ιστορία που θα μπορούσε να πάρει τηλεοπτική και θεατρική μορφή. Ιστορία για την οποία είμαι πολύ περήφανος, όσο και ο αδερφός μου. Τώρα και τα εγγόνια τους που θα αποτελέσουν και αυτοί άξιοι συνεχιστές και θα διαμορφώσουν τον δικό τους θησαυρό της ζωής. 

Εγώ αυτό κατάλαβα αμέσως μόλις διάβασα την σελίδα 13 όπου αρχίζει και το βιβλίο.

Σημείο σημαντικό. Η οικογένεια και η επιλογή του συντρόφου. Σημαντικό στοιχείο του βιβλίου. Η οικογένεια είναι ίσως το πιο σημαντικό πράγμα. Και στο βιβλίο αυτό γίνεται σαφές. Σε πραγματικά δύσκολες στιγμές. Όπου είναι σωστό να λέμε πως εμείς οι Έλληνες, το ζήσαμε έντονα στον 20 αιώνα. Ακόμα και σήμερα. Οι λόγοι βεβαίως πλέον γνωστοί.  Έτσι λοιπόν η οικογένεια αποτελεί την αρχή και το τέλος. Είναι η αρχή γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορείς να διαπρέψεις (πολύ ή λίγο δεν έχει σημασία) αν δεν γαλουχηθείς καί σωστά μάλιστα, καθώς και το τέλος, γιατί αυτό που φόβισε και φοβίζει όλους μας, δεν είναι η μοναξιά, αλλά το να μείνει κανείς ορφανός.  Όπως αναφέρει στο βιβλίο η μητέρα μου «ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει μόνος…». Στο μεταξύ όμως; Επανακαθορίζουμε την ζωή μας ορθώς; Με αξίες και ήθος; Είμαστε εκεί για την οικογένειά μας και τους συνανθρώπους μας;

Για την μητέρα μου, το βιβλίο αυτό αποτελεί δύναμη. Δύναμη γυναικεία. Όπως μόνο οι γυναίκες γνωρίζουν και εμείς απλώς φανταζόμαστε. Καθώς βλέπετε, η γυναίκα δίνει ζωή. Δημιουργεί ζωή. Έτσι το βιβλίο είναι σαφές πως όπως αναφέρει και η συγγραφέας «είναι δύναμη του αύριο». Άρα πηγή έμπνευσης. Δια μέσου εμπειριών και εμβληματικών προσωπικοτήτων που διαμόρφωσαν το δικό τους κοινωνικό και οικογενειακό κύκλο στο ευρύτερο κοινωνικό ιστό που έμελλε να αναδιαμορφωθεί.  

‘Έτσι, το βιβλίο αυτό διαχέεται από ιστορικές αλήθειες οι οποίες πρέπει να μελετηθούν. Να μελετηθούν τώρα που έχουμε ανάγκη ως λαός να κοιτάξουμε την ιστορία μας και τις ρίζες μας. Να μην ξεχνάμε. Αλλά να δημιουργήσουμε ξανά και περισσότερο και καλύτερα. Αυτή είναι η μοίρα μας.

Τεράστιες ήταν οι προκλήσεις της εποχής, και η ώθηση στην «ξενιτιά». Δεν αποτελεί συνεπώς το βιβλίο αυτοβιογραφία μόνο. Καθώς τότε η Αθανασία δεν είχε έρθει ακόμα στην ζωή. Ωστόσο τα βιώματα της οικογένειάς της, τα μηνύματα, οι ιστορίες και το δέσιμο της στην οικογένεια έμελλε και αυτό να είναι χαρακτηριστικό των αρχών και αξιών της συγγραφέας και μητέρας μου, τις οποίες τις πέρασε και σε εμάς και την ευχαριστώ για αυτό. Γιατί κάθε μέρα, βλέπω στα ζωή μου τις πράξεις, τις κινήσεις, τις συμβουλές, ακόμα και τις προσωπικές επιλογές, τις σημαντικές, αυτές, που έκανα στην ζωή μου. Της οποίας σημαντική στιγμή ήταν η επιλογή μου να πορευτώ την ζωή μου με την Δέσποινα Τεππελή Ευθυμιοπούλου, η οποία εξίσου είναι και θα είναι άξια συνεχιστής της ιστορίας της οικογενείας μας. Τιμάει και πορεύεται μαζί μας για ένα ακόμα καλύτερο μέλλον ταυτοχρόνως με νέα όνειρα.

Το βιβλίο παρουσιάζεται, σε μια χρονική σημαντική ιστορικά και πολιτικά στιγμή. Του οποίου χαρακτηριστικά, τα βρίσκουμε και σε αντίστοιχα σύγχρονα θέματα: Κοινωνικές και πολιτικές προκλήσεις καθώς και γεωστρατηγικές και οικονομικές αλλαγές.

Το έργο αυτό θέλω να πιστεύω και εύχομαι να είναι μόνο η αρχή. Και περιμένω και άλλα μανούλα. Δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να φτάσω ποτέ τον τρόπο και ορθότητα λόγων σου. Την περιγραφικότητα και πολυπλοκότητα που απλουστεύεται όσο κανείς το διαβάζει. Δεν θα μπορέσω να πω ποτέ ένα ευχαριστώ όπως εσύ το έγραψες για την οικογένειά μας.

Αξιότιμοι προσκεκλημένοι σας ευχαριστώ για την παρουσία σας σήμερα. Και να σας αναφέρω πως η ανάδειξή του βιβλίου ως πολύτιμου συγγραφικού και εμπεριστατωμένου έργου, είναι σημαντικό στοιχείο. Και για την δύναμη της συγγραφέως να συνεχίσει να γράφει.

Αποτελεί τοπικό γεωπολιτικό και λαογραφικό στοιχείο, προβάλλοντας την Θράκης μας την Μακεδονία μας και την Θεσσαλονίκη μας. Την Ελλάδα. Το οποίο αποδεικνύει βασικά και ειδικά στοιχεία πατριωτισμού αλλά και αγάπης. Ότι η Ελλάδα μας είναι παντού. Ο καθένας μας κάνει ότι μπορεί αλλά και σε δύσκολες συνθήκες ότι πρέπει.  Ότι κανείς δεν πρέπει να ξεχνά και κανείς να μην καπηλεύεται την ιστορία μας. Το θησαυρό της δικής μας ζωής.

Αξιότιμοι προσκεκλημένοι, σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη που δεν μπορούσα να παρευρεθώ σήμερα στην σημαντική αυτή μέρα της μητέρας μου. Μητέρα συγγνώμη. Σας ευχαριστώ ωστόσο που κάνατε την τιμή αυτή να παρευρεθείτε κοντά στην συγγραφέα και τους γονείς μου. Ευχαριστώ πολύ το Ελληνικό μας Προξενείο και την Πρεσβεία μας που άνοιξαν τις πύλες τους για εμάς. Ευχαριστώ πολύ τον Εθνικό Κήρυκα, τον Αρχισυντάκτη της κύριο Αντώνη Διαματάρη και τους συνεργάτες του για την υποστήριξη του έργου, τους ομιλητές που παρουσιάζουν το βιβλίο σήμερα, το Studio University Press στην Θεσσαλονίκη για την επιμέλεια και δημιουργία του Βιβλίου αυτού και βεβαίως όλους εσάς τους εκλεκτούς καλεσμένους.

Εν τέλει, σας προσκαλώ να επισκεφτείτε την ηλεκτρονική ιστοσελίδα του βιβλίου που επιμεληθήκαμε φίλοι και συνεργάτες, ώστε να γνωρίζετε περισσότερα για το έργο και σκέψεις της συγγραφέως, που θα αναρτώνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο www.thisauroszois.gr.

Σας ευχαριστώ,

Μετά τιμής,

Δρ. Μάριος Παναγιώτης Ευθυμιόπουλος
Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας και Στρατηγικής
Σύμβουλος Στρατηγικής Πολίτικής

Leave a Reply